اسعد رشیدی
میدانم
که نغمهی
رودخانهها را گُم کردهام
و بوی تو را ماه
از خاطر بُردهام
وقتی کە در
آسمانی تُهی از ستاره
پیر میشوی؛
با این همه
دلباختهی
بامدادم
هر چند تنهایی
جاودانهات را
کنار این شب
تیره
قطره، قطره
نوشیدهام.
٤/٤/٢٠١٦
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر