شهر بارانی

  اسعد رشیدی

باران

 شهر را در آغوش فشردە است

گُم می‌‌شود در مە سنگین بامدادی

و باد

اندام خمیدە‌اش را می‌لرزاند

جادە‌ها

رها زیر تلی از خاکستر و دود

با زوزە‌ی تازیانە‌ای

بیدار می‌شوند

هق‌هق بی‌پایان رودخانە‌ای را

می‌شنوم

کە سر بزیر و رام

از کنار سپیدارهای جوانی می‌گذرد

کە بر شانە‌های تُردشان سرنهادە‌اند.

بی‌تاب

ایستادە‌ام

تا پشنگ شعلە‌ای

سوی خلنگزاری در دوردست

کمانە کند

و خامُشی این ترانە‌ی رنج‌زای

بە سقف آسمان سربە‌کوباند

بە دهان خشک درە‌ای فرو شود

و باز آید...

٢٨/٠٥/٢٠١٤