اسعد رشیدی
چون ماە برآمد
پوستین خاکستری
ابر
از شانههای
لرزانش فرو افتاد
تیغەی سرد داسی
شکست
بر گلوی گرم کشتزاری
کە در باران آه
میکشید
و شب پاورچین،
پاورچین
بە خفیەگاهش
خزید
تا بامداد
در چاک پیرهنت
بە ترانهای لب
گشاید.
٣٠/٥/٢٠١٦
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر