اندوە پنهان

                                     اسعد رشیدی

اندوه‌هایم را پنهان کرده‌ام
کنار شادمانی کودکانه‌ی زیرفونهائی
که سنگینی زمستان را
از شانه‌های خمید‌اشان تکانده‌اند
کنار تراموایی
که توده‌های سربزیر سکوت را
با خود می‌برد
تا ایستگاه‌های پُرهیاهوئی
که زیر آوار تنهائی‌اش می‌لرزد.

اندوه‌هایم را
با دستمال نمناک ابرها
از سیمای خاکستری آسمان ستُرده‌ام
گونه‌های ماه را
و شرم فروخفته‌اش را دیده‌ام...

اندوه‌هایم را پنهان کرده‌ام
میان رود کوچک خنده‌هایت
که از پلکهای خواب‌آلوده‌ات می‌گذرد و
به چال گونه‌ات سرریز می‌شود.
٣٠/٠١/٢٠١٥