اسعد رشیدی
به اندازهی همهی
دلتنگیهایم
دوستت میدارم
به اندازهی همهی
سرگردانیهایی
که در باد گُمکردهام،
به دریاها میجویم
بر بال ابری
خاکستری
که به آسمانی
ژرف روان است.
به اندازهی
زندگی
دوستت میدارم
چونان پرندهای
که پِر پرواز از کفداده است؛
اما همچنان
نُک بر آهنی سرد میکوبد
تا شاید،
دمی به یاد آرد
که چگونه پِرمیگشود،
چگونه عشق میورزید...
٢٢/١٠/٢٠١٦

هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر