اسعد رشیدی
نمیشنوند مرا
صدای پای نسیمی کە پاورچین
پاورچین
از کنار جنگلی برهنە میگذرد
خش خش برگهایی
کە شانههای لرزانشان را بەهم
تکیە دادەاند
و نوبت مرگشان را
کنار آوازهای بریدەی رودخانەای
انتظار میکشند.
ماە میتابد
بە ژرفای درەای کە بە تاریکی
نهان است
دانههای شادیی
کە بە آفتاب دلباختەاند
و شادمانی زودگذر جوانهای
کە همین دم
مادری خوشبخت میزاید.
مرا بشنوید، بشنوید مرا !
راهآهنهای سنگین و سرد
کە غرقە بە سکوت و سایەاید
ترامواهای مُردە در خاکستر و دود
کە زیر بارانی ریز آه میکشید.
مرا بشنوید، بشنوید مرا !
نئونهای سپید و فروزان
کە بە دامان شب آویختەاید
و گوشت خیابانهای شلاقخوردە را
بە دندان میکشید،
دریاهایی
کە ضربآهنگ پاروی ماهیگیران را
بر سینەی شکافتە و شکیبایتان تابآوردەاید.
بشنوید، بشنوید !
پت پت فانوسی رهیدە از طوفان
کە بر طناب افقی خوابآلودە میسوزد.
٢٦.٠٧.٢٠١٥
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر