اشعاری برای ایرما

اسعد رشیدی

. بار ِگران

اندوهی مزمن را

تنها من بردوش می کشم

وجهانی را بر دست می گردانم

.از میان فریادهای ارزان

تنها تو با منی

.ایرما

.

ازورای خیابانهای مه آلوده

اشکهای تو را

گذر می دهم

و بافه می کنم

خرمن پریشان شب را

.بر شانه های لرزانت

تنهاتوبامنی

ایرما

۲۱।۱۱।۹۶

زبان در نیمه ی راه می شکند

وقتی که خنجری آخته

رو به ماه بر می آید

یا سواری در ماهتاب

گلوی بریده ی گردنه ای

.رابالامی رود

.

زبان در نیمه ی راه می شکند

وقتی که ایرما

.اشک ریزمی آید

٣।۵।۹۷

باران سکندری می خورد

بر رانهای

،سپید دریا

شب مویه می کند

و طوفان غلت می زند

،در آرامش دشت

ایرما برهنه می شود

.در بسترماه

۱٨।۹।۹۷