اسبها وماه

اسعدرشیدی آنجاماه است ،پریده رنگ آرام برپرده روشن آسمان تاب می خورد آستان کوتاه ابر درآنسوی کوهستان باوزش بادشرزه .فروخواهدریخت . اسبهایی بایالهای سیاه وکپلهای خیس چندی برجای ماندند وسوارانی ازپی آنان ــ غرقه درتالاب سکوتی موهوم ــ دانه های پریش رؤیاهاشان را ازریسمان فسرده .عقوبتی تاریخی می گذرانند . اسبهاایستاده برگرده مه آلوده راه ــ باجامه دانهای سبک برپشت ــ نه گامی پس نه گامی پیش درماه خیره می شوند که بی تاب ولغزان فرازمی آید برسینه های .سفت وتبدار کوهستان . اسبها هم چنان برجای خواهندماند باچشمان خونالوده درشت شان تاطوفان ،ازشانه های خمیده سواران بگذرد وماه پنهان شود .درشولای بلند ارغوانیش

6.2.2001