الکساندر کالدوبسکی، کارشناس امور هسته ای، خبرگزاری ,نووستی
.
موضوع ایران دلیل اختلاف نظراتی شده که روز 17 سپتامبر سال جاری در 51-مین کنفرانس مجمع عمومی آژانس بین المللی انرژی اتمی در وین بر آن تاکید شد. "محمد البرادعی" رییس آژانس اعلام کرد که آژانس بین المللی انرژی اتمی مخالف عملیات نظامی علیه ایران است. وی اعلام کرد: من خطری در ایران نمی بینم". این سخنان بر خلاف مواردی است که اخیرا ایراد شده بودند. بعنوان مثال "برنار کوشنر" وزیر امور خارجه فرانسه روز قبل از آن اعلام کرده بود که جهان باید به خاطر بلندپروازی های هسته ای تهران برای جنگ با ایران آماده شود
بلندپروازی های تهران روشن هستند، فقط پشت تور نازکی پنهان شده اند. مقامات ایرانی دائما اصرار دارند که غنی سازی اورانیوم در این کشور با اهداف صلح آمیز انجام می شود. اما صحنه این فعالیت های صلح آمیز کجاست؟ این که چه زمانی در ایران نیروگاهی اتمی بوجود آید که نیاز به سوخت هسته ای ملی داشته باشد، مشخص نیست. هنوز معلوم نیست که آیا این کشور می تواند فناوری های تولید صنعتی سوخت هسته ای را فرا گیرد. به هر حال تصمیم آنست که اورانیوم غنی سازی شود. از نظر منطق توسعه انرژی اتمی حداقل کمی عجیب به نظر می رسد
به دشواری می توان قبول کرد مقامات ایرانی که در اعلامیه های رسمی قاطعانه وجود تلاش برای برنامه های هسته ای -نظامی را نفی می کنند، درک این را نداشته باشند که غنی سازی اورانیوم در مقیاس صنعتی بر خلاف نظر کل جهان برای چیست؟
بحث اینجاست که تهران حقایق اجتماعی-سیاسی منطقه خاور نزدیک یعنی روحیه ضد آمریکایی مردم عادی را درک کرده است. از همین جا تلاش حساب شده ای برای رهبریت سیاسی در منطقه و خط مشی رسیدن به آن هم چنین ایجاد شده است، یعنی ایجاد چهره "کشوری اطاعت ناپذیر" که فشارهای آمریکا و حتی تهدیدات برای آن بی ارزش است. اجرای سیاست خارجی تعرض انگیز یا حمایت بی پرده از جنبش ها و سازمان های افراطی با داشتن چنین موضعی گران تمام می شود. در عین حال برنامه غنی سازی صنعتی اورانیوم تصمیم موفقی در چارچوب کشوری مستقل است که در صورت ظاهری هم مغایرتی با قوانین بین المللی ندارد. همزمان برنامه هسته ای را می توان بعنوان شعار سیاست های داخلی کشور نیز مورد استفاده قرار داد: برای همبستگی ملت ایران که به آن اندازه هم که اغلب نشان داده می شود، یکدست نیست
صرفا از نظر نظامی، برای سلاح هسته ای ایران هدف واقعی وجود ندارد. عراقی که در آستانه فروپاشی، بی ثباتی و تروریسم قرار گرفته حداقل در آینده نزدیک دشمن ایران محسوب نمی شود و رقبای دیگری هم وجود ندارند. استفاده از سلاح هسته ای علیه پایگاه های نظامی آمریکا در منطقه و یا اسراییلی که زیر چتر آمریکا قرار گرفته (حتی به احتمال قوی دارای سلاح هسته ای هم است) برابر با خودکشی ملی است. مقامات ایرانی با وجود برخی از اعلامیه های سیاسی نادر خود ممکن نیست که این مسئله را درک نکنند
ماجراجویی هسته ای ضد روسی نیز مطمئنا کشنده خواهد بود. ضمنا برای این منظور و برداشتن این گام هیچ دلیلی هم وجود ندارد. روسیه هیچگونه تهدیدی برای ایران ندارد و مناقشه و برخورد شدید منافع میان این دو کشور وجود ندارد و دیده هم نمی شود
پس چه چیز باعث اتخاذ چنین سیاستی از سوی تهران شده است؟ تمایل جهت دستیابی به سلاح هسته ای برای روز مبادا؟ در جهان امروزی اجازه این کار داده نمی شود و به همین خاطر بار دیگر برنار کوشنر بر این
.موضوع تاکید کرد
نظرات نویسندگان مقالات ممکن است مغایر با موضع خبرگزاری «نووستی» باشد
سهرچاوه(برگرفته)سایت نووستی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر