واپسین حلقه

اسماعیل خوئی نگفته یکی شعر

در من

هنوز

:نفس می زند

پرنده ست و، در آرزوی پریدن

سر از چار سو

.به دیواره های قفس می زند

.

،هزاران و یک بار

،از این پیش

:بر او در گشودم

!ـ"بپر

رها باش ،پر باز کن

"!و پرواز کن

:گفتم اورا

-"بچش نوش ناب بر آوردن آرزو را "

بدین سان،گمان کرده بودم

.که او را سرودم

.و یک دم رها گشتم از حس زندان او بودنم

و این بود

.ژرفا بلندای از خویش در خود بر آسودنم

!ولی نه

،دگر باره می دیدم ، آنک ،

همان اوست

:که در من نفس می زند

،پرنده ست و، در آرزوی پریدن

سر از چار سو

.به دیواره های قفس می زند

.

،هنوز

،به هر گاه و بی گاهی از ناگهان

،همچنان

می سرایم؛

و ،با هر سرودن

.کمی بیشتر از خود خویش بیرون می آیم

،کنون ،دیگر ، اما

،در انبوهه ی هر دم افزای شک هایم

این یک یقین است

که آن ناسروده

به زنجیره ی بی گسست نفس های من

.حلقه واپسین است

بیست و ششم مه ۲۰۰۷-بیدر کجای لندن

(از مجموعه در دست انتشار ( گامی دو تا به ناب نبودن سه‌رچاوه(برگرفته)اخبارروز